10 Kasım 1938’de ölmüştü Mustafa Kemal Atatürk. 2 gün önce tekrarlayan hastalığıyla yataktaydı. Bekleniyordu ölmesi, yani sürpriz olmadı. Ama yine de sıcaktı.. Kolay değil, tamamen kaybeden bir ülkeyi tekrar diriltmişti, tekrar morallendirmişti.. Ve şimdi o kurduğu ülkeden ayrılıyordu. Ölene kadar hiç ülke dışına çıkmamış insan…

Tanrı değildi belliydi. Ölümlüydü. Ve 83 yıl önce öldü. Ölmeden önce ardımdan ağlamayın demedi sanırım, yada ben hatırlamıyorum. Ama dedi ki “Durmadan ileriye koşun..” bu geriye dönüp bakmayın demek değil, bakın ama ona bağlanmayın demek..

Birşey daha söylerim, ilkokulda Okullarda Bayramları “Atam İzindeyiz” yazarlar.. Bende bayramda izin(tatil) yaptığımız için böyel birşey yazılır sanıyordum.. Ortaokul zamanında anladım ki “İzinde yürüyoruz Atam” manasındaymış.. Yanlış anlaşılacak bir kelime nasıl yazılır merak etmiştim.. Şimdi yeniden merak ediyorum. Acaba onu asanlar da benim çocukluk düşünceme göre mi hareket ediyorlar..

Bir büyük not daha.. 10 Kasım törenine ZFL adına katılan sınıftaydım. Tören yapıldı saat 10:00 da AKM‘de bir gösteri vardı ve güzel de oldu. Bu gösteri başlamadan sahnedeki öğrenciler gözüktüğünde sağ çaprazımdaki adamın sözleri çok gücüme gitti: “Bu öğrencilerin neden gravatları yok, Atatürk mü böyle istedi yoksa AKP mi?” Aynı böyle bir cümleydi. Hangi birine cevap vermem gerek bilemiyorum ama Atatürk‘ün böyle istediğini dile getiriyorum. Artın insanların sığ düşünceleri aşması gerektiğini düşünürdü hep.. Ayrıca heryere AKP yapıştırılması da ayrı komedi. Gösteriyi ZAAL düzenlemişti ve düzenleyenlerin de iktidarcı olmadıklarını biliyorum. Yani bu milletin neden hükümete güvenmediklerini daha doğrusu niçin milletin görüş ayrılığında olmasını anlamıyorum.. Eğer böyle gidecekse, iktidarın bırakması gerekir.. Yoksa yağan yağmurun, çakan şimşeğin hesabı da bundan sorulur.. (Küçük not: Başbakan hakkında bir yorum değildir, hükümet ve temsilcileri için konuştum..)